صحنه ی اول :

زمان ساعت ۲۴ : 4 دقیقه ی بامداد ! ... مکان سنندج ! بیت پدری ...
در رویای کودکانه خود در خواب به سر میبریم که با تکان خوردن وحشتناک تختمان که با صدای وهمناکی آن را همراهی میکند به سقف میخوریم و سر جای خود برمیگردیم ! کل سیستم های شناسایی مغزمان را بیدار میکنیم و به کار می اندازیم و به خود می آییم که با وقوع حادثه ای از جنس زلزله ای با ۸/۴ ریشتر طرف هستیم ! با بدبختی پاهایمان را بر سطح زمین میگذاریم و از شدت لرزش زیر پایمان خالی میشود ! در حالی که در این فاصله ٬ به سرعت نور اسم مادرمان را پشت سر هم صدا میزنیم ... به مثال افلیجان تا خود را به درب ورودی اتاقمان میرسانیم با مادردلبندمان فیس تو فیس میشویم ! با حالت تشویش و اضطراب و نگرانی وضعیت پیش آمده را جویا میشویم و به ایشان نگاه میکنیم که موهایشان از ترس سیخ شده است ! فرصت خندیدن را نداریم ! ابوی گرامی بیدار میشوند و میگویند : زلزله رخ داده سریعا" به حیاط بروید ... ابتدا تنها کاری که میکنیم با اضطراب به اتاق اخویمان حمله میبریم و او را با پتو به سمت در میکشیم که ایشان با وحشت ما را نگاه میکنند که چرا اینگونه میکنیم ! میدوویم عروسکی را که دیروز به جمع عروسکهایمان اضافه شد را بغل میکنیم و در خواب و بیداری همه به حیاط هجوم می آوریم در این میان اخوی گرامی که باخونسردی کامل آهسته آهسته به سمت حیاط میروند ما را وحشت زده میکنند و ایشان را حول و حوش 2 متر هول میدهیم و به عبارتی پرتاب میکنیم و میگوییم : ده برووو مصیـــــــــــــــــــبت الان هَممون میمیریم !

صحنه ی دوم :

ساعت ۳۵ : ۴ دقیقه بامداد ! مکان حیاط بیت پدری ...
همانطور که وسط حیاط ولو شده ایم هر و کر با صدای بلند میخندیم به موهای مادرمان ! ... اضطراب و تشویش را میشود از چهره ی همه ی همسایه ها دید ! به تک تک قیافه ی منگ و خواب آلود آنها نگاه میکنیم و کف حیاط نشسته ایم و ریسه میرویم ... با خدای خویش مزاح میکنیم که الان چه وقت غافلگیری بود و چرا نصف شبی خشم شبانه را اجرا فرمودند ! و عالم و آدم را سورپریز نمودند :دی
ابتدا ابوی دلبندمان ما را با حالت عصبی نظاره میکنند سپس از خنده ی ما خنده شان میگیرد ! پیژامه و موهای آشفته ی پسران همسایه که بدون لباس رسمی و اتو نشدن موهایشان حتی تا حیاط هم نمی آمدند ما را بیشتر قلقلک میدهد ! همه منگ به همدیگر نگاه میکنند ! به حیاط برمیگردیم تا بیشتر از این خجالتشان ندهیم ! اخوی گرامی که گویا این حادثه شوخی بیش برایشان نیست به داخل بیت پدری برمیگردند و میگویند چیزی نیست من رفتم بخوابم ... اصرار ما برای ماندشان درحیاط تاثیری ندارد ! اینجاست که فردین بازی مادرمان گل میکند و میگویند : من که از تو بیشتر نیستم ... منم میام تو ! و همه ی ما را در رودربایسی عاطفه ی خانوادگےمی اندازند و همه دست از پا درازتر با قیافه ای آویزان به دنبال اخویمان به بیت پدری برمیگردیم !

صحنه ی سوم :

ساعت ۴۷ : ۴ دقیقه ی بامداد ! مکان بیت پدری ...
ابوی گرامی به ما گوشزد میدهند که هُشیار باشید ... نخوابید ممکن است باز این اتفاق رخ دهد ! اگر رخ داد بدون تردید به حیاط حمله ببرید ... این را میگویند و با جدیت کت و شلوارشان را میپوشند و به بستر خویش میروند و به ما میگویند لباس بپوش بعد برو بخواب ! !  در مقابل واکنشی که نشان داده اند از خنده شیهه میکشیم ! که در جوابمان میگویند : دخترگلم اگه یه بار دیگه تکرار شه و مجبور بشیم بدوویم ٬ زشته آدم با پیژامه بره تو کوچه !!! ... با اخویمان تا یک ربع پنهانی به ایشان میخندیم ! ! میرویم شلوار جینمان را با مانتو میپویم ! مادرمان هم همین کار را انجام میدهند ! اخوی دلبندمان توجهی به فستیوال لباس های رسمی و فشنی که راه انداختیم ندارند و بدون اینکه کار ما را تکرار کنند میروند میخوابند ... همه با هم در اتاق اخوی تِلپ میشویم ! زیرا اتاق ما تا چشم کار میکند وسیله برای خودکشی وجود دارد ! از قاب های چند تکه ای گرفته تا اشیا شکستنی ! همانطور که در اتاق اخوی هستیم داد میزنیم بابایی کراواتت یادت رفت :دی ...
از آنجایی که اگر فوتمان کنند می افتیم میمیریم بدین وسیله روحیه ی ما با این مسائل سازگاری ندارد به همین سبب مادردلبندمان کلی به ما روحیه میدهند و عوضش پدر دلبندمان آن ذره روحیه به وجود آمده از جانب مادرمان را تضعیف میکنند ... هر دو به ما میگویند نترس بخواب ما بیداریم ! ! که با ترس و لرز به بستر خویش میرویم و مدام دعا میخوانیم و زمزمه میکنیم و از خدا میخواهیم به ترتیب اولویت خانواده و عروسکها و زیور آلات و لاکهایمان سلامت بمانند ... خودمان به درک ! تا هوا روشن شود خوابمان نمیبرد !

صحنه ی آخر :

میس کال نوشت :
۱- خدایا غلط کردیم ! ما را به کمیته انضباطی نبرید لطفا" !!! مشکلمان با حرف زدن هم حل میشود نه خدا جان ؟ چرا دعوا میکنید قربانی تان شویم  !!
۲- اگر بعد از مدتی نیامدیم بدانید و آگاه باشید که بلیط رفتنمان به سفر آخرت اوکی شده و پرواز نمودیم ... نگران ما نباشید آن بالا برایتان دست تکان میدهیم !
۳-خدایا خودتان بهتر میدانید ما جنبه ی این شوخی ها را نداریم ! به خودتان قسم هنوز دست و پایمان روی ویبره است !
۴- شکرتان که هنوز صدق الله العظيم مان نکردید !

و همچنان پشت به زندگی رو به مرگ ادامه ميدهيم !